Blog

 

De magie van het woord, hoe dan ook
Een schrijver die in het holst van de nacht op een lichtgevend scherm letters typt
In april 1989 werd het VPRO-televisieprogramma Nauwgezet en wanhopig uitgezonden, vier afleveringen van twee uur waarin Wim Kayzer niets anders doet dan vier schrijvers interviewen: Jorge Semprún, George Steiner, György Konrád en Gabriël García Márquez. Dit wordt tegenwoordig slow television genoemd, maar ik kan me niet herinneren dat die term toen al was uitgevonden, de wereld in het algemeen was toen blijkbaar nog zo langzaam dat slow niets speciaals te betekenen had. Het enige wat we zien zijn talking heads, vier mannen met een lamp erop, en toch boeit het van begin tot eind. Het doel

De magy fan it wurd, hoe dan ek
In skriuwer dy’t yn it djipst fan de nacht op in ljochtjouwend skerm letters typt
Yn april 1989 waard it VPRO-televyzjeprogramma Nauwgezet en wanhopig útstjoerd, fjouwer ôfleveringen fan twa oeren wêryn’t Wim Kayzer neat oars docht as fjouwer skriuwers ynterviewe: Jorge Semprún, George Steiner, György Konrád en Gabriël García Márquez. Dit wurdt tsjintwurdich slow television neamd, mar it stiet my net by dat dy term doe al útfûn wie, de wrâld yn it algemien wie doe blykber noch sa stadich dat slow neat spesjaals te betsjutten hie. It ienichste wat we sjogge binne talking heads, fjouwer mannen mei in lampe derop, en dochs boeit it fan begjin oant ein. It doel

literatuer-as-leger
Literatuur als leger of huis van warm plexiglas?
A language is a dialect with an army and navy is een van de eerste dingen die ik leerde toen ik mij tijdens mijn studie begon te verdiepen in meertaligheid (of misschien is het eerder het laatste wat ik heb onthouden). Het is een gezegde met een enigszins vage oorsprong dat het onderscheid tussen talen en dialecten in twijfel trekt, en de verschillen eerder toeschrijft aan politieke en sociaal-maatschappelijke omstandigheden dan aan taalkundige kenmerken. Wat ik me verder  nog kan herinneren over dat onderscheid is dat een taal over het algemeen is vastgelegd in woordenboeken en grammatica’s, en een literaire traditie

Literatuer as leger of hûs fan waarm pleksyglês?
Literatuer as leger of hûs fan waarm pleksyglês?
A language is a dialect with an army and navy is ien fan de earste dingen dy’t ik learde doe’t ik my yn myn stúdzjetiid begûn te ferdjipjen yn meartaligens (of miskien is it earder it lêste dat ik ûnthâlden haw). It is in siswize mei in wat dizenige oarsprong, dy’t fraachtekens set by it ûnderskied tusken talen en dialekten, en de ferskillen earder taskriuwt oan politike en sosjaal-maatskiplike omstannichheden as oan taalkundige skaaimerken. Wat ik my fierders noch yn it sin bringe kin oer dat ûnderskied is dat in taal oer it

Eerste aanleg, tweede thuis.
Eerste aanleg, tweede thuis.
Al vanaf mijn vierde jaar ben ik lid van de openbare bibliotheek, zonder onderbreking. Een van mijn zussen nam me mee naar de bibliotheek in Dokkum en er ging een wereld, wat zeg ik, een paradijs voor me open. Toen ik de kinderbibliotheek uit had, kon ik zonder mankeren overstappen naar de volwassenenafdeling. Het waren de jaren zeventig, de verbeelding was (heel even) aan de macht, dus geen bibliothecaris die er ooit iets van gezegd heeft. Zelfs toen ik mijn eerste prentenboek met kersenrood potlood had ondergekrast – zo noemden ze dat, maar ik was ervan overtuigd dat ik er allemaal belangrijke woorden