Blogberichten

Dat we straks hoopvol grijnzend aan de kade staan terwijl er helemaal geen boot meer komt
In mijn vorige blog kwam de vraag aan de orde of oppervlakkigheid – met name in verband met het ‘genieten van cultuur’ – per se verkeerd is of dat het gewoon de nieuwe norm is. Daarbij schoten mij direct twee boeken te binnen: Wiel Kusters’ biografie van Kees Fens, Mijn versnipperd bestaan; Het leven van Kees Fens (1929-2008) uit 2014, en De barbaren van Alessandro Baricco  uit 2010, in feite de beschrijvingen van twee totaal tegenovergestelde levens- en zienswijzen. In de biografie van Kees Fens wordt een veelzijdig, menselijk portret geschetst van een verwoed lezer

Dat wy hoopfol gnizend oan de kade stean wylst der hielendal gjin boat mear komt
Yn myn foarige bloch kaam de fraach oan de oarder oft oerflakkigens – foaral yn ferbân mei it ‘genietsjen fan kultuer’ – altyd ferkeard is of dat it gewoan de nije noarm is.  Dêrby kamen my fuortendaliks twa boeken yn it sin: Wiel Kusters’ biografy fan Kees Fens, Mijn versnipperd bestaan; Het leven van Kees Fens (1929-2008) út 2014, en De barbaren fan Alessandro Baricco  út 2010, feitlik de beskriuwings fan twa folslein tsjinoerstelde libbenswizen en opfettingen. Yn de biografy fan Kees Fens wurdt in alsidich, minsklik portret sketst fan in ferwoeden lêzer en tinker dy’t,

Een schrijver die in het holst van de nacht op een lichtgevend scherm letters typt
In april 1989 werd het VPRO-televisieprogramma Nauwgezet en wanhopig uitgezonden, vier afleveringen van twee uur waarin Wim Kayzer niets anders doet dan vier schrijvers interviewen: Jorge Semprún, George Steiner, György Konrád en Gabriël García Márquez. Dit wordt tegenwoordig slow television genoemd, maar ik kan me niet herinneren dat die term toen al was uitgevonden, de wereld in het algemeen was toen blijkbaar nog zo langzaam dat slow niets speciaals te betekenen had. Het enige wat we zien zijn talking heads, vier mannen met een lamp erop, en toch boeit het van begin tot eind. Het doel

In skriuwer dy’t yn it djipst fan de nacht op in ljochtjouwend skerm letters typt
Yn april 1989 waard it VPRO-televyzjeprogramma Nauwgezet en wanhopig útstjoerd, fjouwer ôfleveringen fan twa oeren wêryn’t Wim Kayzer neat oars docht as fjouwer skriuwers ynterviewe: Jorge Semprún, George Steiner, György Konrád en Gabriël García Márquez. Dit wurdt tsjintwurdich slow television neamd, mar it stiet my net by dat dy term doe al útfûn wie, de wrâld yn it algemien wie doe blykber noch sa stadich dat slow neat spesjaals te betsjutten hie. It ienichste wat we sjogge binne talking heads, fjouwer mannen mei in lampe derop, en dochs boeit it fan begjin oant ein. It doel

literatuer-as-leger
Literatuur als leger of huis van warm plexiglas?
A language is a dialect with an army and navy is een van de eerste dingen die ik leerde toen ik mij tijdens mijn studie begon te verdiepen in meertaligheid (of misschien is het eerder het laatste wat ik heb onthouden). Het is een gezegde met een enigszins vage oorsprong dat het onderscheid tussen talen en dialecten in twijfel trekt, en de verschillen eerder toeschrijft aan politieke en sociaal-maatschappelijke omstandigheden dan aan taalkundige kenmerken. Wat ik me verder  nog kan herinneren over dat onderscheid is dat een taal over het algemeen is vastgelegd in woordenboeken en grammatica’s, en een literaire traditie

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten