Baukje_bij_brugmini

Fierstente betiid waard ik berne yn sikehûs De Sionsberg te Dokkum, noch mar sân moanne hie ik yn ús mem har
búk sitten en dêr wie ik al: ien kilo licht, it gewicht fan in pak sûker. Fuortendaliks waard ik yn in kûveuze parkearre.
Yn dy tiid betsjutte dat, dat je heit en mem allinnich efter glês nei je sjen mochten. Gjin wûnder dat ik it ferhipte
om te drinken.

Doe't ús heit de oare deis op it besykoere kaam, stie der in âld man mei him foar it glês te sjen. Skodholjend sei er:
'Dizze giet sa dea as in pier.'
'No,' sei ús heit, 'ik hoopje it net, want dat is myn dochter.'
De oare deis stie dyselde âld man der wer. Doe't er ús heit oankommen seach, swaaide er him al fanút de fierte ta:
'Se drinkt! Se drinkt! No hellet se it wol!' En sa wie it.

Baukje_bij_brugmini

Earne yn de jierren santich kaam der in typmasine yn hûs, eins foar it wurk fan ús heit, mar al rillegau hie
ik him anneksearre. De lucht fan inket op lint! It lûd fan de hammerkes mei de handige letters derop! It heldere 'ting'
oan'e ein fan'e rigel!
Op'e knibbels op'e grûn siet ik tusken de skodoarren efter de typmasine en liet de ferhalen derút rûgelje.
Der iepene him in soarte fan trachter yn myn holle dêr't de ferhalen fan boppen yn rûgelen: ûnder it toskpoetsen,
nei skoalle rinnen, toutsjespringen, foar it sliepen gean: it rûgele mar troch, en kaam fia de typmasine op it sniewite
papier telâne: magysk.

Myn 'debút' makke ik op achtjierrige leeftyd yn Us Eigen Herntsje, it bernehoekje fan it Friesch Dagblad, mei in gedicht
dat letter yn de bondel ta gelegenheid fan it viifentweintichjierrich bestean fan de rubryk opnaam waard:

It yn druk ferskinen foldie blykber sa goed dat der in ferhaal folge, en doe in ferhaal in fiif dielen, tegearre trouwens
mar in fraksje fan myn produksje yn dy tiid. As ik doe witten hie hoe'n soad muoite it skriuwen my letter kostje soe,
wie ik fuortendaliks fan skoalle gien om de hiele dei te skriuwen (en boeken te ferslinen, mei stip op twa).

Dan it net te mythologisearjen stik: wie dêr net ea LinkedIn foar útfûn?

Sûnt 2009 wurkje ik oan in boek oer in befelwegerder yn Yndonesië yn de perioade 1945-1949.
Ta it besef kommen dat je, om de wearde fan wat je skriuwe te mjitten, der betiid of let mei de bûtenwrâld
yn moatte, sette ik myn tsjinsin yn skriuwwedstriden oan kant, en wurke guon dielen of ferzjes om ta koarte
ferhalen dy't ik ynstjoerde. Ta myn fernuvering wûn ik hjirmei yn in pear moanne tiid de iene priis nei de oare.
Dat stimulearre ta it skriuwen fan mear en oare dingen. Stadichoan kaam it trachtergefoel wer werom.
Lang haw ik tocht dat ik kieze moast: skriuwe foar folwoeksenen of foar bern, fiksje of non-fiksje, Frysk of Nederlânsk. Mar yn de ôfrûne tiid kaam ik ta de ûntdekking: neat moat, alles mei, by need allegear tagelyk. In bytsje in lette ûntdekking? Miskien, mar dat is it foardiel fan fleurich trochmodderje nei in falske start: nimmen hoecht my noch wat te fertellen oer te betiid of te let, te fluch of te traach, of oer opnij begjinne.

Geef een reactie

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten