Vaarwel

Mistroostig kèkwoetten de meerkoeten in de ochtendschemer achter de patrijspoort. Nooit meer tandenpoetsen met dit uitzicht. Ze kuste haar lief, die nog in het vooronder lag te slapen; zachtjes, zodat hij niet wakker werd. De avond ervoor had ze al een paar nette schoenen in haar tas gestopt, voor op het werk. Twee paar rubberlaarzen stonden nog op het dek, net buiten de deur van de kajuit. De optrekkende kou van het water was erin gekropen, voelde ze toen ze haar slaapwarme voeten in het kleinste paar stak. Dit zou ze echt niet missen: het gebagger naar de bushalte aan de Van Eesterenlaan en weer terug naar huis, elke ochtend en avond.

Lees meer of lês mear