Logboek Pier Landman, 01-04-2022
Fool’s Day, dat zal het zijn. Ik heb mijn aantekeningenboek weggeborgen. Soundbites, dat slaat veel beter aan. Zoiets als vandaag heb ik nog nooit meegemaakt: een staande ovatie, werkelijk waar, ik overdrijf niet.
In de pauze zocht ik een plekje in de vensterbank van een open raam, om even bij te komen van alle consternatie, maar bijkomen was er niet bij. Het regende complimenten, alsof ik een manifest voor schrijven als artistiek onderzoek had geschreven.
Op een gegeven moment werd ik zelfs op de schouders genomen, ja, je verzint het niet. Helaas werden mijn mede-congresgenoten zo opdringerig, dat ik mijn evenwicht verloor en achterover uit het raam tuimelde.
Gelukkig hing er een koord aan de raamuitzetter, waaraan ik me nog net vast kon grijpen. Dat vertraagde mijn val, al sleurde ik het koord wel met me mee. Maar zelfs zonder dat koord was er nog geen man overboord geweest. Het raam zat niet heel hoog, en ik landde in een vijver: een geluk bij een ongeluk.