Op 28 febrewaris 2022, in blauwe moandei, de lêste nacht fan it karnaval yn Venetië, stie ik longerjend op de omrin fan myn fjoertoer yn Langerhin.
It wie betiid op ’e jûn. Mei it linkereach koe ik noch ûnderskiede hoe’t ljochte wolken by de moanne lâns jagen. Once in a blue moon komt it foar dat moandei en tiisdei op ien dei falle, en op dat magyske momint soe ik net yn Venetië wêze, in ûndraachlike gedachte. Mei ien hân oan de reling skeuvele ik werom nei it doarsgat, doe’t my de foet stykjen bleau achter … ja, achter wat? By myn witten liet ik noait guod slingerje op ’e omrin, krekt om foar te kommen dat ik strûkelje soe. No miende ik dêr ûnder wat reads te sjen. Foarsichtich gie ik yn ’e hoksen sitten en taaste dernei mei de rjochterhân. It wie in tou, in tsjokke flochten reade koarde, dat mei in fakkundige skippersknoop oan de ûnderste triem fan de reling fêstmakke wie. Wêr hie ik ditsoarte fan tou dochs earder sjoen, wêr die my dat oan tinken? In sylskip, in motorsloep, in flaggemêst, in triedtelefoan? Troch fierder te taasten ûntdiek ik dat it tou trochrûn bûten de omrin. It wie strak spand tusken de fjoertoer en … ja, wat? Dat koe ik net sjen, en hoe fier’t ik ek taaste, der kaam gjin ein oan de koarde … Op dat stuit ûntstie der by my in soarte fan koartsluting yn ’e holle: knoop – rood – koord … Fansels, it wie de koarde fan de koarddûnseres![1] Wie it in oanwizing, in begjinpunt, in útnûging miskien?
Hoefolle tiid it my koste hat kin ik perfoarst net ynskatte. Salang’t it duorre libbe ik yn in ivich no. Ik hie al myn oandacht, konsintraasje, tink- en ferbyldingskrêft nedich om de iene foet foar de oare te setten, dêrby myn lykwicht te bewarjen, derop te fertrouwen dat de koarde, sa heech boppe de fêste grûn, strak spand bliuwe soe, dat er der überhaupt noch wêze soe by de folgjende stap. In stôk om myn lykwicht te bewarjen hie ik net – dat soe té moai west wêze, té tafallich – mar swithannen nammerste mear. Lang ferhaal koart: dy jûns stapte ik om 11 oere hinne troch it rút fan in palazzo yn Venetië – freegje my net krekt wêr, ik wit allinnich noch dat yn de rútlist in ichtusteken úthoud wie – dêr’t it oare útein fan de reade koarde fêstknope wie oan in rútútsetter. Ik jou ta: in doar hie better west, mar net alles falt te stjoeren, sels net yn … Op dat stuit gie myn telefoan oer. Trije kear riede wa’t dat wie.
Ik: Sa, lang neat fan dy heard sis, wêr bist?
Zijlstra: Thús fansels, wêr oars. Ik tocht: hjir moat ik dochs efkes yngripe …
(De rest fan har tekst gie foar it grutste part ferlern yn it kabaal fan de mannichte dy’t … mar dêr kom ik aanst noch op werom. Fan de wurden dy’t ik noch wol opfong, skriuw ik hjir allinnich mar efkes del wat my ûnmisber liket foar it fierdere ferrin fan it ferhaal.)
Ik: Wat seist? Net leauwensweardich genôch? Krekt of kin ik dat helpe. … Nee … Nee, fansels net. Hoechst my echt neat te fertellen oer de … Nee, do begûnst sels oer it dy oan bannen lizze litte troch de wierskynlikheidseask[2] en no …
Zijlstra: Watst ek dochst, soargje der yn alle gefallen foar datst dêr om 11 oere jûns binnen bist, dat is in absolute betingst!
Ik: O … Okee … Okee … Watsto wolst, ik doch myn bêst.
[1] Foar de kontekst hjirfan, sjoch ús skripsje op namme fan Baukje Zijlstra (2022, s. 4 en 66); de koarddûnseres wie Maya Rasker, in wichtige ynspiraasjeboarne foar ús ûndersyk.
[2] Sjoch Zijlstra, 2022, s. 25 en Kundera, 2012, s. 22.
Reactie plaatsen
Reacties