Logboek Pier Landman, 29-2-2022

Rasker:       Ut pedagogysk perspektyf wei haw ik hieltyd mear oanstriid om dy iepeningsset, de ûndersyksfraach, oer board te kiperjen en studinten earst mar ris fry skriuwe te litten oer wat harren besielet.

Wy hawwe ôfpraat yn de lobby fan it hotel dêr’t Pier al in keamer hie.

Pier en ik sitte op ien fan de reade parkbanken yn it Biënnale-park oan de Viale Giardini Pubblici, mei útsjoch op de Lagune.

Foardat ik myn sin ôfmeitsje kin, draait it folsleine selskip oan tafel syn/har/de holle myn kant op, sjocht my strak oan begjint, as út ien kiel, te skandearjen:

Schäfer:      Faak is der nei skriuwen sjoen as jout it in eksplisyt ferbaal ferslach fan de ymplisite kennis dy’t stal jûn wurdt yn artistike praktiken en produkten, wylst keunst skynber net mei wurden ta útdrukking brocht wurde kin.

Schäfer:      Skriuwen is in performative en subversive praktyk, by steat om nije perspektiven te kreëarjen foar it útfinen fan skriuwstilen. De dekonstruksje fan akademyske taalspultsjes bliuwt needsaaklik en soe benammen ferrykjend wêze moatte foar it artistyk ûndersyksfjild.

Wilens giet de dûns op tafel gewoan troch …

Webb:        Ik ferûnderstel dat it oars is as kreatyf skriuwen it ûndersyk sels is. It is ûnder it skriuwen, en earder ûnder it skriuwen as in ûntdekker dan as in ferslachjouwer, dat it ûndersyk ûntwikkele wurdt, en echt orzjinele kennis opboud wurdt. It giet om kreëarjen, net om rapportearjen.

Al neigeraden der mear drank nei binnen getten wurdt, liket de Babyloanyske spraakbetizing (net tafallich in begryp út Genesis 11) hieltyd grutter te wurden, mar de konversaasje stûket gjin tel.

Wêr dan ek en hoe dan ek, it wie in entree fan neat. ‘I’m so sorry’, begûn ik ûnbeholpen. Op dat stuit makke noch in oar bekend gesicht him los út ’e mannichte. It wie Pier, sûnder masker.

Dit is wat der echt barde. Op 28 febrewaris 2022, in blauwe moandei, kaam ik om likernôch tsien oere jûns oan op it stasjon Venezia Santa Lucia.